بررسی و تحلیل آثار و نتایج اسکان عشایر(نمونه موردی: استان آذربایجان غربی)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

ندارد

چکیده

موضوع اسکان عشایر، پس از انقلاب اسلامی و از آغاز برنامه دوم اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی دولت با هدف ساماندهی به زندگی این جامعه و بهبود مراتع پیگیری شده و در طول برنامه سوم و چهارم نیز ادامه یافته است.از جمله
برنامه های دولت برای ساماندهی به زندگی عشایر، حمایت از اسکان آنها در کانون های توسعه هدایتی (برنامه ریزی شده) و حمایتی (خودجوش) است و تاکنون بیش از 58 هزار خانوار از عشایر در این کانون ها اسکان داده شده اند.
هدف از این مطالعه، بررسی آثار فضایی، اقتصادی و اجتماعی اسکان عشایر است که به صورت موردی در سه کانون توسعه شیبلو، سیدآباد و شیخ معروف استان آذربایجان غربی صورت گرفته است. روش تحقیق به شیوه میدانی انجام شده است. برای این پژوهش با توجه به سئوال های اساسی، چهار فرضیه درنظر گرفته شد. نتایج تحقیق نشان داد پس از اسکان عشایر، با ایجاد مشاغل جدید از تعداد دام عشایر کاسته شده، تغییراتی در روابط عشایر با شهرها و روستاهای منطقه ییلاقی و قشلاقی ایجاد شده، در وضعیت اجتماعی و امکانات رفاهی عشایر بهبودی حاصل شده و در بخش اقتصادی، اگرچه میزان درآمد عشایر افزایش یافته، ولی این موضوع موجب رضایت عشایر نشده است. مهم ترین توصیه در رابطه با اسکان عشایر استان آذربایجان غربی، خودداری از ایجاد شهرک در کانون های اسکان است.
 

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Examination of Impacts of The Nomadic Sedentarization Plan Case Study on: Development Sites of Shiblu, Sayedabad and Sheikh Maroof in West_Azarbaijan

نویسندگان [English]

  • Ahmad Rahimi
  • Seyed Rahim Moshiri
چکیده [English]

Sedentarization was put into force since the Islamic Revolution and at the outset of
the 2nd National, Social, Economic and Cultural Development Plan, aiming to
promotion of Nomadic livelihoods and improvement of the rangelands, followed by
the 3rd and 4th Plan, too.
Government mainly addresses enhancement of nomadic livelihoods through
supporting them at self-generated and preplanned development sites, and has so far
sedentarized more than 58000 nomadic households at these spots.
This research examines the spatial, economic and social consequences of
sedentarization at 3 different sites e.g. Shiblu Sayedabad (Koom) and Seikh Maroof in
West Azarbaijan. Research methodology, upon the basic queries, relied on 4
presumptions. Results disclosed that after sedentarization, number of animals dropped
against generation of other occupations, followed by rangelands improvement.
Moreover, there seen certain changes in nomadic relationships with surrounding cities
or villages within the summer and winter fields premises. In terms of social and well
being dimensions, more changes are experienced, but at economic scale, wheareas
higher income generated for the nomads, but this factor couldn’t promptly cause their
full satisfaction. The core advice on nomadic sedentarzation process in W-Azarbaijan
mainly focuses on prevention of further township building at their new sites.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Sedentarization
  • Development Site
  • Sustainable development